6 oktober, 20.33:
Een vriendin van me heeft een enorme volkstuin.
Door omstandigheden kon ze er dit jaar bijna niet naartoe met
als gevolg dat de boel tot haar grote ergernis flink verwilderd is.
Nu ligt die tuin op een steenworp afstand van mijn huis en ze
had al eens met een scherts geopperd dat ik me ‘daar wel mocht
uitleven als ik daar behoefte aan had’, maar dat kwam er niet van.
Toen een ingrijpende gebeurtenis in mijn leven me volledig lam legde
en ik mezelf steeds dieper weg zag zakken in niemandsland, besloot ik
op een keer toch maar eens naar die tuin te gaan.
Ik ben beslist geen ervaren tuinierster, maar hou erg van de natuur en
stilte en omdat ik zowat op klappen stond, leek het me niet verkeerd
om iets van mijn shit in die tuin te stoppen.
Dat was me goed bevallen.
Het zonnetje scheen, het was er op het geluid van ontelbare vogels
na doodstil en ik had me helemaal in het zweet gewerkt op het
onkruid, dat zowat een meter hoog stond.
Dit bleek een goeie therapie te zijn en ik ging er vaker naar toe tot
vreugde van haar medetuinhouders die al langs fietsend
goedkeurende geluiden lieten horen over mijn gezwoeg.
Het is grappig, tuinmensen lijken allemaal ochtendmensen te zijn en
dat ben ik zeer zeker niet.
Dus als ik daar arriveer, gaan de anderen alweer weg, heel fijn dus.
Mijn vriendin had me een keer uitgelegd wat er nog allemaal moest
gebeuren (veelllllllll), maar zij heeft de neiging nogal van de hak op
de tak te springen en omdat mijn hoofd vol met watten zit dringt ook
niet alles tot me door. Dus toen ik er vanmiddag weer naartoe ging
stond ik tevergeefs mijn hersens te pijnigen om me te herinneren wat
ze me ook alweer uitgelegd had.
Het enige wat ik mij herinnerde was: ‘alles moet weg’.
Hmmmmm …oh ja en dat de border langs het pad ook leeg moest.
Nou ja…ik heb het pad geschoffeld, een paar rijen aarde omgespit en
toen begon ik aan de border.
Met een snoeischaar begon ik een erg uitgelopen struik (of is het een
boom?) te lijf te gaan.
Er kwam een meneer langs fietsen die blij juichend zijn goedkeuring
hierover liet blijken : ‘hangt veel te ver over, niet geschikt voor een
border, dat en dat bij de stam afzagen’…en hij ging weer verder.
Dat afzagen zag ik wel zitten, ik had inmiddels geen gevoel meer in
mijn handen. omdat ik met die snoeischaar de meest dikke takken
aan het door knippen was.
Ik het schuurtje in en op zoek naar een zaag. Geen zaag te bekennen.
Weer terug en toch maar verder met de snoeischaar.
Nee…geen doen. Ik kon me toch niet voorstellen dat zij geen zaag
zou hebben en dus liep ik voor de tweede keer het schuurtje na.
Geen zaag. Wel vond ik een langwerpig groen ding wat er uitzag alsof
het open kon. Na een beetje pielen sprong er ineens een zaagachtig
ding te voorschijn. Yessssssssss….het zag er uit als een machete, ik
vond hem helemaal leuk. Opgetogen ging ik weer terug naar mijn
project en de dikke takken verdwenen vrolijk onder mijn ‘machete’.
Het ging eigenlijk wel lekker en terwijl de berg takken op het pad
gestaag groeide, zag ik steeds weer een andere tak ‘die eraf moest’.
Toen ik even ophield om naar het resultaat te kijken, stond ik in
mezelf te grinniken.
Het resultaat deed me denken aan vroeger, als een van je ouders je
pony even zou knippen, ja, ja, steeds weer een randje eraf omdat het
niet recht was en uiteindelijk liep je dan een paar weken voor gek
met een klein randje haar wat ooit je pony was geweest.
Hmmm!, het leek me wijs om er maar mee te stoppen en nadat ik de
enorme berg takken de tuin in gesjouwd had, stapte ik moe maar
voldaan weer op mijn fietsie..
Nu vraag ik me toch iets af… als ik weer eens naar die tuin ga…zou
die leuke zaag er dan nog zijn?
Of zal ie zó goed verstopt zijn, dat ik er nooit meer aan kan komen??
Anneke
In de tuin kun je het jaar door verschillende stadia
waarnemen. Er is al vaker over gememoreerd, met name
ook in deze periode van het jaar. Zo in de herfst blik je
terug, en maak je de balans op van het afgelopen jaar.
Voor mijzelf ziet de cyclus van het tuinjaar er ongeveer zo uit:
Het begint op de mooie vorstvrije dagen in december.
De nieuwe gids is binnen, ik krijg weer ideeën en er is volop
tijd voor mijn grote hobby: tegelpaadjes verplaatsen.
Geen groter geluk dan zo’n heerlijke dag op de tuin, br
weer een stuk gespit en klaar voor het voorjaar.
In februari begin ik dan thuis voor te zaaien. Veel te vroeg, zo blijkt
elke keer, maar het begint al weer zo te kriebelen.
Tegelijkertijd gaat het spitten gestaag door, want zo tegen maart april
moet ik helemaal rond zijn geweest. Dit lukt meestal net niet.
Zo begin ik het voorjaar te vroeg, met een paar stukjes achterstallig
onderhoud.
Gedurende het voorjaar, begin van de zomer ziet het meeste er nog
hoopvol uit.
Uien geplant, van alles gezaaid, aardappelen gepoot, noem maar op.
Wieden doe ik fluitend op een mooie avond na mijn werk.
Dan gaan we op vakantie.
Teruggekomen op de tuin is het schrikken (onkruid kniehoog).
En vanaf dat moment voel ik dat ik langzaam de greep op de tuin
begin te verliezen. De strijd tegen het onkruid gaat door, maar de
stand is langzaam maar zeker in het voordeel van “het vuil”.
De laatste maanden van het jaar staan in het teken van “ik worstel en
kom net niet boven”, totdat alles gelukkig vanzelf afsterft en
opnieuw kan beginnen op die mooie zonnige winterdag.
Alles herhaalt zich. Daarom herken ik het gevecht dat ik nu lever en
kijk ik uit naar de winter.
Jos
Op het ogenblik is het een stille tijd voor de winkel.
Er is ook niet veel te verkopen, want de winkel is bijna leeg!
Er is ingekocht op basis van de verkoopcijfers van afgelopen
jaar, dus in principe moet er voor het hele nieuwe seizoen
voldoende voorraad zijn.
Eind november verwacht ik dat de winkel weer vol is.
Begin december kunt u weer de catalogus met bestellijst
verwachten.
Ditmaal van de firma Sluis/garden en een bestellijst van de
firma Duin/Groenrijk voor de aardappels en eventueel uien.
Uien zijn ook te bestellen bij de firma Sluis, dus keus genoeg.
Namens het hele verkoopteam.
De tuinvereniging “Ons Buiten” is gelegen aan de Boerhavelaan.
Het complex ligt een beetje ingeklemd tussen de Schipholweg en de
Boerhavelaan. Via de Boerhavelaan is het complex toegankelijk als je
de inrit neemt naar het parkeerterrein van de sportvelden.
Deze gaan in de nabije toekomst bebouwd worden en dan kun je via
het woonwijkje bij "Ons Buiten" komen en meteen naar het nabij
gelegen complex van "Eigen Tuin".
Het grote toegangshek staat open en vele bewoners van de nabij
gelegen Boerhavekliniek komen dan onder begeleiding en kijkje
nemen op het uitgestrekte complex van meer dan 160 tuinen.
De paden zijn geheel opgeknapt en van een asfaltlaag voorzien.
De achteruitgang geeft toegang tot het parkeerterrein van de
handboogschutters en de hockeyclub.
Hieruit vandaan steek je direct over naar "Poelpoldervreugde" en de
wandeling tussen de tuincomplexen is compleet.
De functie naar buiten voor de wijk is voor de kliniek wel een
bijzondere, maar daarbij komt binnenkort ook "Nieuw Unicum"
naar de Boerhavelaan om aan het tuinieren deel te nemen.
Nabij hun verenigingsgebouw bevindt zich een natuur-educatiecentrum,
dat op bepaalde uren open is voor de Schalkwijkers.
Kortom: er is binding genoeg.
Helaas heeft het tuincomplex een stip op de plankaart. Dit betekent,
dat er in de toekomst mogelijk een verhuizing plaats kan vinden.
Maar niet bevreesd voor dergelijke situaties gaat het bestuur nijver
door om het complex optimaal te houden en zal onder andere de
tussensloot, van belang voor een goede waterhuishouding,
van beschoeiing worden voorzien. Willem
Echt spektaculair is het allemaal nog niet, maar de brug vordert
gestaag. En dat terwijl-ie volgend jaar klaar moet zijn.
Ik blijf fotograferen en als je ter zijner tijd alle foto’s naast elkaar legt
zie je ‘m toch groeien. Leuk voor later!
Fred
Met dat in gedachten ontwierp Cocky Korving
van tuin 80 een vlag, die hoog in top gaat als zij
op de tuin aanwezig is.
Haar vlag werd op 16 september ten doop gehouden in het bijzijn van
een aantal bevriende medetuinders en onder het genot van een glaasje.
